Honi soit qui mal y pense

"Zal ze nog leven?" bedenk ik me, terwijl ik vanaf m'n strandbedje langs de waterlijn gluur. Het is druk in het water. Me dunkt, want het is werkelijk bloedheet vandaag, zeker 35 graden, strakblauwe lucht en geen zuchtje wind. Daar waar eenieder toch wel voor het mooie weer afzakt naar de Zuid-Franse côte voor enige zekerheid op een zonnig warme strandvakantie, is het vandaag voor velen toch wel iets te veel van het goede en zoekt men massaal verkoeling door het lijf met grote regelmaat in de Mediterranee te laten zakken. Doorgaans tot aan de kroonjuwelen, want ja, het is juni en het water is toch nog wel koud en dan is het toch wel redelijk "awkward" als je met een anaconda te water gaat en er met een regenwormpje uit komt. Massaal pootje baden is het dus vandaag, sommigen alleen, de rest met twee of meer. Gewoon lekker staan, in de kabbelende branding, met de handen op de rug, In rap Frans druk kletsend met elkaar over koetjes en kalfjes. Een grappig gezicht om te zien, het lijkt wel een pinguïn kolonie.

En ja hoor, daar komt ze aangelopen, "Brigitte Bardot". Vandaag gekleed in een lichtroze niemendalletje, of overgooiertje, geef het maar een naam. Haar lange zilvergrijze lokken heeft ze zoals altijd weer met een kam weer lekker makkelijk bij elkaar geharkt en als model "hooi op zolder" op en langs haar hoofd gedrapeerd. Twee verschoten plastic rode gerbera's op haar achterhoofd maken het frivole kapsel af. Vooruitkijkend door een grote Sophia Loren zonnebril baant ze zich een weg langs de vloedlijn en door de menigte, op zoek naar de bekenden waarmee ze de middag zal doorbrengen.

Ze loopt inmiddels wel met een wandelstok zie ik, want ondanks dat ze haar uiterste best doet om haar leeftijd te verbloemen door naast de plastic bloemenstruik en zonnebril, ook een lange witte kralenketting, roze lippenstift, en veel te kleine doorzichtige plexiglazen muiltjes te dragen, zal ze de leeftijd van 80 al zeker hebben gehaald. Ik weet niet eens hoe ze echt heet, maar vanaf de eerste keer dat ik haar zag doet ze me denken aan Brigitte Bardot. Vergane glorie, maar volop genietend nog van wat de dag haar brengt en zich niets aantrekkend van enige opinie of blik. Hooi op zolder, en een beetje roze op de lippen, gemakkelijk en niet teveel opschmuck dus. Een boodschappentas gevuld met handdoek, flesje water en een baquette met fromage in de ene hand, en met een wandelstok nu dus in de andere, op weg naar weer een middagje gezelligheid op het Franse strand.

Ze heeft haar clubje bekenden, die schuin voor me blijken te liggen, gevonden en wordt door hen uitgebreid op de Franse manier onthaald. Iedereen staat op van zijn of haar handdoek en heet haar welkom met twee zoenen en veel bombarie alsof ze haar al jaren niet hebben gezien. Ik weet inmiddels wel dat het geen jaren waren, maar gewoon onlangs nog, en dat ze morgen vast en zeker weer zo'n onthaal krijgt.

Wat een heerlijkheid, lekker met wat mede pensionado's je oude dag slijten met het zonnetje op je oude bruinverbrande craquelé huid. Vive la vie, ik hou er van.

Het zachtroze overgooiertje gaat uit, en dan blijkt dat nog slechts de kralenketting, de haardos en de lippenstift haar mijn verzonnen alias "Brigitte Bardot" eer aandoen. In haar paspoort staat haar echte naam. Gerard, Hugo, Michel of Jeannot? Ze vleit zich op haar handdoek en een middag gezellig samen zijn met haar Franse vrienden breekt wederom aan.

Met een glimlach op m'n gezicht kijk ik om me heen, en zie dat werkelijk niemand in shock is, of van de kaart, of anderszins van slag, maar gewoon heerlijk ligt te zonnen of een pinguïn staat te wezen in de kabbelende golven. Oh kijk, er is toch nog een durfal die zich helemaal heeft overgegeven aan het koude water, want van zijn mannelijkheid is na een frisse duik minder over dan die van Brigitte, en ook daar trekt niemand zich wat van aan of vindt er wat van.

"Honi soit qiu mal y pense" (wee diegene die hier wat van vindt) is norm hier op het blote billen strand in Zuid Frankrijk, en ik grijp in m'n tas op zoek naar m'n factor 30, ter voorkoming dat ik hier straks met een Hollands garnaaltje lig.