Ik ben gezwicht.....

Nou, daar is ie dan eindelijk, m'n blog website. Ruim twee jaar geleden kapseisde mijn tot dan toe redelijk "huisje, boompje en ietwat corpulente beestje" bestaan, toen mijn allerliefste lief werd getroffen door een hersentumor, die hij uiteindelijk niet zou overleven. Gedurende zijn ziekbed, in Covid tijd, hield ik de inner cercle, de familie, vrienden, buren en collega's via mijn Facebookpagina op de hoogte van de klap, de verwerking, het gevecht, de hoop en uiteindelijk op 3 september 2020 het verlies van het dierbaarste, dat ik bijna 25 jaar koesterde en liefhad en ook soms achter het behang kon plakken met achteraf het geluk, dat in ons hele huis geen behang te bekennen was.

Ook na die donkerste dag van mijn leven, die mij de onfortuinlijke status van weduwnaar opleverde, beschreef ik zo, te hooi en te gras weliswaar, hoe het leven mij vergaat als single 2.o. Dat is de titel die ik mezelf maar heb toebedeeld omdat ik die meer vind passen bij m'n persoonlijkheid, hoe ik in het leven sta en wat beter aansluit bij m'n leeftijd, want zeg nou zelf, weduwnaar op je 50e, tijdens de nog immer bloei van je leven, dat klopt gewoon niet. Weduwnaar word je pas als je je leven hebt geleefd met elkaar in alle voor- en tegenspoed, en als de tand des tijds heeft besloten dat je samen lang genoeg achter de geraniums hebt gezeten en van daaruit de keuze maakt wie als eerste het aardse bestaan verruilt voor het hemelse, of wat voor bestaan er ook mag zijn. Uiteindelijk is het onvermijdelijk, hard, maar onvermijdelijk.

De wijze waarop ik mijn wel en wee als gelukkig echtgenoot, bezorgd echtgenoot, verplegend echtgenoot, rouwend echtgenoot, en vervolgens single 2.0 verwoordde en momenteel beschrijf, blijkt mensen te raken, te ontroeren en te amuseren. "Sans gène" en recht vanuit het hart beschrijf ik hoe het leven me momenteel vergaat. Verdriet, weemoed, verbazing, teleurstelling, ongeluk en ook weer momenten van geluk en plezier passeren de revue tijdens het nieuwe hoofdstuk van mijn bestaan.

"Je hebt een gave Bert", hoor ik steeds meer, daar moet je iets mee. "Je schrijft zo mooi, eerlijk en recht vanuit je hart, het zou zonde zijn als je daar niet mee doet". Uhhm, ok dan.......twijfel......oh my god, bezit ik echt een verborgen talent?......ik ben wel een taalpurist, dat dan weer wel......en stiekem heb ik er ook wel lol in en behoefte om het op te schrijven... ik moet daar even een nachtje over slapen hoor. Een paar gebeurtenissen, bijbehorende Facebookposts, en wederom "lovende" aanmoedigingen verder, ben ik uiteindelijk gezwicht.

Ik verhuis mijn "belevenissen" vanaf nu van Facebook naar een blogpagina, laat ik daar maar eens mee beginnen. De titel spreekt voor zich, niet dat ik me een "Kluun" voel, maar toch. Passend bij mijn status, wie ik ben, en waar ik sta, ga ik kijken of ik dat verborgen talent nou echt bezit en jullie vermaken, raken, verbazen, plezieren en boeien met korte verhaaltjes van de belevenissen van deze single 2.0. Verhaaltjes over gebeurtenissen die mijn gekapseisde leven weer vlot moeten trekken, en mij met de wind weer volop in de zeilen voort zullen bewegen op de woelige baren des levens. O mijn hemel, wat een stichtse belofte. Laat ik het er maar op houden, dat ik gewoon een eind heen schrijf en wel zie waar het schip strandt, dat pas beter bij mij denk ik.

Deze blog draag ik uiteraard op aan degene die mij naar voren duwde als het nodig was, en me ook weer staande hield op het juiste moment. "Mijn leven gaat door, en ik heb je moeten beloven dat ik er nog wat van maak". De wijze waarop is vanaf nu te lezen in deze blog " De Gayduwnaar".

XB